İnsan, hayatı boyunca kendisini anlayan, güvenebileceği, sevinçlerini ve üzüntülerini paylaşabileceği gerçek bir dost arar. Zor zamanlarında yanında olmasını, ihtiyaç duyduğunda kendisine destek vermesini ister. Ancak insan ne kadar yakın ilişkiler kurarsa kursun, başka bir insanın kendisini her zaman anlayabilmesi, her koşulda yanında olabilmesi ve bütün sıkıntılarını giderebilmesi mümkün değildir. Nitekim insanın bilgisi, gücü ve imkanları sınırlıdır.
Oysa insanın öyle bir dostu vardır ki kendisini herkesten iyi tanır, içinden geçenleri bilir ve dile getiremediği duygularından haberdardır. Henüz kimseye anlatamadığı sıkıntılarını da içinde taşıdığı sevinçlerini de bilir. İnsanı yoktan var eden, ona hayat veren, her an onu gören ve her şeye gücü yeten Allah, insanın en yakın ve gerçek dostudur. Nitekim Kuran’da Allah’ın insana şah damarından daha yakın olduğu şöyle bildirilir:
“Andolsun, insanı biz yarattık ve nefsinin kendisine fısıldadıklarını biliriz. Biz ona şah damarından daha yakınız.”
İnsan bu gerçeği düşündüğünde, Rabbine ne kadar yakın olabileceğini ve O’na ne kadar içtenlikle yönelebileceğini daha iyi kavrar. Allah’ı dost edinmek; O’na gönülden bağlanmak, O’nu sevmek, O’na güvenmek ve O’nun hoşnutluğunu kazanmayı yaşamının temel amacı haline getirmektir. İnsan Allah’ı dost edindiğinde tüm sevinçlerini de sıkıntılarını da O’nunla paylaşır. Güzel bir şeyle karşılaştığında bunu kendisine sunan Rabbini hatırlar ve hemen O’na şükreder; sıkıntıya düştüğünde O’na yönelerek dua eder; bir karar vermesi gerektiğinde O’nun hoşnut olacağı yolu seçmeye çalışır. Böylece Allah, insanın yalnızca ihtiyaç duyduğunda yardımını istediği değil, her an hatırladığı, sevgisini ve O’na olan bağlılığını hayatının her alanında gösterdiği gerçek dostu olur.
Allah’la dostluğun temelinde tevhid, yani Allah’ın birliğini kabul etmek ve O’na hiçbir şeyi ortak koşmamak vardır. Evrendeki her şeyi yaratan ve varlıklarını sürdürmelerini sağlayan Allah’tır. Bu gerçeği kavrayan insan, gördüğü her güzellikte onu yaratan Rabbini hatırlar. Bir çiçeğin rengini, gökyüzünün güzelliğini, kar tanesindeki simetriyi ve evrendeki sayısız olağanüstü ayrıntıyı fark ettiğinde, bütün bunlardaki eşsiz yaratılışı ve Allah’ın muhteşem sanatını görür. Böylece dünya, insanın Rabbini daha yakından tanıdığı, O’nun yarattığı güzellikleri keşfettiği ve O’na duyduğu sevginin derinleştiği bir yaşam alanına dönüşür.
Allah’a aşık bir mümin, kendisine şah damarından daha yakın olan, tüm evreni rahatı ve konforu için mucizevi ayrıntılarla süsleyen yüce Rabbiyle dostluğunu her daim hissetmek ve bu yakınlığı korumak ister. Bu nedenle kendi istekleriyle doğru olan arasında bir seçim yapması gerektiğinde, hiç düşünmeden Rabbini hoşnut edecek tutumu tercih eder. Her zaman O’nun razı olacağı şekilde davranır; haktan, adaletten, dürüstlükten ve güzel ahlaktan yana olur. Allah’a duyduğu derin aşk, O’nun bildirdiği dini benimsemesine, düşüncelerine, kararlarına ve davranışlarına yansır. Bu bağlılığı yaşamının her alanında ortaya koyması, Allah aşığının en yakın dostu olan Rabbine duyduğu sevginin ve bağlılığın bir tezahürüdür. Allah’ın, Kendisinin velisi olduğunu bildirdiği bu kullar, O’na gönülden bağlı olan müminlerdir. Kuran’da bu gerçek şöyle bildirilir:
“Allah, iman edenlerin velisi (dostu ve destekçisi)dir. Onları karanlıklardan nura çıkarır…”
Allah’la dost olmak, yalnızca belirli zamanlarda ibadet etmekle sınırlı değildir. Elbette namaz gibi ibadetlerin kendine özgü bir yeri vardır, ancak Allah’a duyulan sevgi ve O’nunla kurulan dostluk, insanın bütün gününe ve yaşamının her anına yansır. Allah aşığı bir mümin, gün boyunca çalışırken, yürürken, dinlenirken veya herhangi bir işle meşgulken Rabbini hatırlar. Bir sorunla karşılaştığında O’na yönelir, bir güzellikle karşılaştığında O’na şükreder, O’nu güzel isimleriyle tesbih eder. Kuran’da müminlerin bu özelliği şöyle bildirilir:
“Onlar ayaktayken, otururken ve yanları üzerine yatarken Allah’ı anarlar, göklerin ve yerin yaratılışı üzerinde düşünürler…”
Allah aşığı bir insan kendisini asla yalnız hissetmez ve Rabbinin her an ona vakıf olduğunu bildiğini için daimi bir huzur ile yaşar. Kuran’da şöyle belirtilmiştir:
“… Bilesiniz ki, kalpler ancak Allah’ı zikretmekle huzur bulur.”
Aklıselim bir insan, her şeyi kendi kontrolü altında tutamayacağını, evrene ve hayata dair bütün soruların cevaplarını kendisinin bulamayacağını bilir. Evrendeki her şey üzerinde Allah’ın mutlak gücünü takdir eder ve gerçek gücün yalnızca O’na ait olduğunu kavrar. İnsanların sahip olduğu imkanların ve gücün de Allah’ın yaratmasıyla var olduğunu bilir. Pek çok insan kendisini güvende hissetmek için başka insanlara veya sahip olduğu imkanlara bel bağlarken, akıl ve vicdan sahibi bir mümin güvenini her şeyi bilen ve her şeye gücü yeten en yakın dostu Allah’a bağlar. Şartlar değişse de O’na olan güvenini korur. Kuran’da şöyle buyrulur:
“… Bir veli (en güvenilir bir dost) olarak Allah yeter, bir yardımcı olarak da Allah yeter.”
Elbette Allah’a güvenmek ve O’na teslim olmak, insanın hiçbir zorlukla karşılaşmayacağı anlamına gelmez. İnsan zaman zaman çeşitli zorluklarla imtihan olabilir ve kendi aleyhine gibi görünen olayların ardındaki hikmetleri bütünüyle kavrayamayabilir. Böyle zamanlarda mümin, kendi bilgisinin sınırlı olduğunu hatırlayarak dostu olan Rabbine yönelir ve “Rabbim, bana doğru olanı görmeyi, sabretmeyi ve Senin hoşnut olacağın şekilde davranmayı nasip et” diye dua eder. Çünkü onun için asıl önemli olan dünyevi nimetlere ulaşmak değil, Allah’ın hoşnutluğunu kazanabileceği bir yaşam sürmektir. Allah, Kuran’da dostlarına şöyle müjdeler:
“Bilesiniz ki, Allah’ın dostlarına korku yoktur. Onlar üzülmeyecekler de.”
Bu huzuru yaşayabilmek için insanın kendi benliğini hayatının merkezine yerleştirmekten vazgeçerek Allah’ın rızasını her şeyin üzerinde tutması gerekir. Her zaman haklı çıkmak veya başkaları tarafından beğenilmek yerine, Allah’ın hoşnutluğunu kazanmayı amaç edinmelidir. Kendi benliğini yüceltmekten vazgeçip Allah’a kulluğu yaşamının temel amacı haline getiren insan, hatalarını içtenlikle kabul eder, başkalarına karşı daha anlayışlı davranır ve iyilik yaparken samimiyetini ortaya koyar.
Bu güzel vasıflara sahip olmak her insanın elindedir. Allah’la dost olmak, yalnızca belirli insanların ulaşabileceği özel bir yakınlık değildir. Allah’a samimiyetle yönelmek isteyen herkes için bu kapı açıktır. Bunun için insanın kusursuz olması veya bütün sorunlarını çözmüş olması da gerekmez. Önemli olan, Allah’ı tanımayı, O’na gönülden bağlanmayı ve O’nun hoşnut olacağı bir yaşam sürmeyi samimi bir şekilde istemesidir.
İnsanın dünyada kurabileceği en güzel bağ, kendisini ve her şeyi yaratan Rabbiyle kurduğu dostluktur. Bu dostluğu kurmak veya güçlendirmek için yarını beklemeye gerek yoktur. İnsan hemen şimdi dua edebilir, çevresindeki güzellikleri fark ederek Allah’a şükredebilir, kendindeki hatalarını görüp doğru olana yönelebilir. Rabbine duyduğu sevgiyi ve bağlılığı pekiştirmek, O’nun hoşnutluğunu kazanacağı bir yaşam sürmek için bugün kesin bir karar verebilir.