İnsan, hayatı boyunca birçok dost edinir. Kimi zaman çocukluk arkadaşları, kimi zaman ailesi, kimi zaman da aynı idealleri paylaştığı insanlar onun yol arkadaşı olur. Gerçek dostluk, insanın sahip olabileceği en büyük nimetlerden biridir. Çünkü dost; insanın sevincini paylaşan, sıkıntısında yanında olan, onu koruyan, doğruları hatırlatan ve hiçbir karşılık beklemeden onun iyiliğini isteyen kişidir.
Ancak insanın sahip olabileceği bütün dostlukların üzerinde, en yüce dostluk vardır: Âlemlerin Rabbi olan Allah’ın dostlu…
İnsanı yoktan var eden, ona hayat veren, kalbini attıran, her nefeste ciğerlerine havayı ulaştıran ve yeryüzündeki sayısız nimeti onun hizmetine sunan Allah’tır. İnsan daha doğmadan önce bütün hayatını takdir eden, her anını bilen, onu her yerde gören ve her duasını işiten de yalnızca Allah’tır.
Bu nedenle insanın en büyük ihtiyacı, Allah’ın dostluğunu kazanmaktır. Çünkü insanlar zaman zaman insanı yalnız bırakabilir; imkanlar tükenebilir, sebepler ortadan kalkabilir. Fakat Allah’ın dostluğu asla sona ermez. O’nun koruması, yardımı, rahmeti ve sevgisi sonsuzdur.
Kur’an’da Allah, iman edenlerin dostu olduğunu şöyle haber verir:
“Allah iman edenlerin dostudur. Onları karanlıklardan nura çıkarır…” (Bakara Suresi, 257)
Bu ayet, gerçek dostluğun yalnızca dünya hayatıyla sınırlı olmadığını bildirir. Allah’ın dostluğu, insanın hem dünya hayatını hem de ahiretini kuşatan en büyük nimettir.
Dost Ne Demektir?
Dost, yalnızca birlikte vakit geçirilen kişi değildir.
Gerçek dost; sevdiğinin iyiliğini isteyen, onun zarar görmesini istemeyen, ona güven veren ve her şart altında sadakat gösteren kişidir. Dostluk menfaat üzerine kurulmaz; şartlar değiştiğinde sona ermez. Samimiyet, sadakat ve güven üzerine inşa edilir. Gerçek dostluk, tek tarafın kazancını değil, iki taraf arasındaki içten bağlılığı esas alır.
İnsanlar arasındaki dostluklarda bile bu özellikler aranırken, Allah ile dostluk çok daha yüce ve derin bir anlam taşır.
Allah hiçbir şeye muhtaç değildir; insan ise her an O’na muhtaçtır. Bu nedenle Allah ile dostluk; insanın Rabbine tam bir teslimiyet göstermesi, O’nu her şeyden çok sevmesi, yalnızca O’na güvenmesi ve bütün hayatını O’nun rızasını kazanmak için yaşamasıdır.
Allah ile dost olmak, yalnızca dil ile “Ben Allah’ı seviyorum.” demek değildir. Gerçek dostluk, hayatın her anını Allah’ın hoşnut olacağı şekilde yaşamaktır.
Allah ile Nasıl Dost Olunur?
Allah ile dostluk, samimi bir imanla başlar.
İnsan önce Allah’ın büyüklüğünü kavrar. Evrendeki kusursuz düzeni, canlılardaki mükemmel yaratılışı ve kendi bedenindeki sayısız mucizeyi düşündükçe bunların tesadüflerle açıklanamayacağını anlar. Her şeyin sonsuz ilim sahibi Allah tarafından yaratıldığını idrak eder. Bu hakikati fark eden insan, bütün kalbiyle Rabbine yönelir. Çevresindeki her nimet ve yaratılış delili, Allah’ı tanıyıp O’na yaklaşmak için bir vesile olur.
Fakat iman, yalnızca bilmekten ibaret değildir.
Gerçek iman; Allah’ı her şeyden çok sevmek, O’na güvenmek, O’nun hükümlerini gönül hoşluğuyla yerine getirmek, nimetlere şükretmek, zorluklar karşısında sabretmek ve hayatın her anında Allah’ın rızasını gözetmektir.
Allah’ın dostu olmak isteyen kimse, insanların övgüsünü değil, Allah’ın hoşnutluğunu öncelikli görür. Dünya menfaatlerini değil, ahireti tercih eder. Kendisine her an Allah’ın gördüğünü ve yaptıklarını bildiğini bilir. Bu bilinç, onun ahlakını güzelleştirir; sevgisini artırır, merhametini derinleştirir ve kalbine huzur verir.
Dostluk Sınamaya Tabi midir?
İnsanlar arasındaki dostlukların samimiyeti, çoğu zaman zor zamanlarda ortaya çıkar. Bollukta, sağlıkta ve rahatlık içinde herkes dost gibi görünebilir. Fakat sıkıntılar başladığında, gerçek dost ile menfaat dostu birbirinden ayrılır. Çünkü gerçek dostluk; fedakarlık, sabır ve sadakat ister.
Allah ile olan dostluk da samimiyetin ortaya çıktığı bir imtihandır.
Allah, insanı dünya hayatında çeşitli olaylarla dener. Kimi zaman bolluk, kimi zaman darlık verir. Kimi zaman sağlık lütfeder, kimi zaman hastalıkla sınar. Bazen başarı nasip eder, bazen de beklenmedik zorluklarla karşılaştırır. Bütün bunların amacı, Allah’ın kullarını tanımaya ihtiyacı olması değildir. Çünkü Allah, herkesin kalbinde olanı en iyi bilendir. Bu imtihanın hikmeti, insanın kendi samimiyetini ortaya koyması ve imanını davranışlarıyla göstermesidir.
Gerçek dost, dostunu hiçbir zaman yalnız bırakmaz. Samimi mümin de şartlar değiştiğinde Allah’a olan sevgisini ve bağlılığını değiştirmez. Rahatlık zamanında da zorluk zamanında da şükredicidir. Çünkü bilir ki, karşılaştığı her olay Allah’ın ilmi, hikmeti ve rahmetiyle yaratılmıştır. Görünüşte zor gibi görünen bir olayın içinde bile mutlaka büyük hikmetler vardır. Mümin bunu bildiği için hiçbir zaman ümitsizliğe kapılmaz. Aksine, Rabbine daha çok yönelir; daha çok dua eder, O’na daha güçlü bir tevekkülle bağlanır. İşte dostluğun samimiyeti de tam burada ortaya çıkar.
Kur’an’da Dostluğun Sınanmasından Bahsedilir mi?
Kur’an’da müminlerin mutlaka imtihan edileceği açıkça bildirilmiştir.
Allah ayette şöyle buyurur:
“İnsanlar, ‘İman ettik’ demeleriyle bırakılacaklarını ve fitneye uğratılmayacaklarını mı sandılar?” (Ankebut Suresi, 2)
Bu ayet, imanın yalnızca sözden ibaret olmadığını haber verir. Allah’a olan sevgi ve bağlılık, hayatın her anında ortaya konulan teslimiyet, sabır ve sadakatle görünür hale gelir.
Kur’an’da peygamberlerin hayatlarına bakıldığında bunun en güzel örnekleri görülür. Hz. İbrahim (a.s.) ateşle, Hz. Yusuf (a.s.) iftira ve zindanla, Hz. Eyyûb (a.s.) hastalıkla, Peygamber Efendimiz (sav) ise türlü zorluklarla sınanmıştır. Fakat onların ortak özelliği, hiçbir zaman Allah’a olan güvenlerini, teslimiyetlerini kaybetmemeleridir.
İşte Allah’ın dostları böyledir. Onlar şartlara göre değişmezler. Nimet geldiğinde şükreder, imtihan geldiğinde sabrederler. Başarıya ulaştıklarında kibirlenmez, zorluklarla karşılaştıklarında isyana yönelmezler. Çünkü bilirler ki, dostlarının takdiri daima en güzeldir.
Ne Zaman “Allah ile Dost Oldum” Diyebiliriz?
İnsanın Allah ile dostluğunu sürekli muhasebe etmesi gerekir.
- En çok kimi seviyorum?
- Hayatımın merkezinde gerçekten Rabbim var mı?
- En çok kimin rızasını önemsiyorum?
- Karar verirken Allah’ın hoşnutluğunu gözetiyor muyum?
- Bir nimet ulaştığında ilk aklıma şükretmek geliyor mu?
- Bir sıkıntıyla karşılaştığımda ilk sığındığım Allah oluyor mu?
Bu sorulara verilecek cevaplar, insanın Allah’a yakınlığını değerlendirmesi açısından önemlidir.
İnsanın Allah ile dostluğunu geliştirmesi için her gün bir gayret içinde olması gerekir. Her gün Allah’a biraz daha yaklaşması, her gün ihlasını artırması, güzel ahlakta her gün daha ilerlemesi, Allah’ı daha çok anması gerekir.
Samimi mümin Allah ile dostluğunu hiçbir zaman yeterli görmez. Aksine, ömrünün son anına kadar Rabbine daha çok yaklaşmayı ister. Çünkü bilir ki, Allah’a yakınlaşmanın sonu yoktur. Sonsuz olan Rabbimizin sevgisini kazanmak için ömür boyu gayret etmek, mümin için en büyük mutluluklardan biridir.
Allah’ın Dostumuz Olduğunu Nasıl Anlarız?
Allah’ın kuluna olan rahmeti her an üzerindedir. İnsan fark etse de etmese de Allah onu nimetleriyle kuşatmaktadır. Ancak samimi bir mümin, Allah’ın yakınlığını hayatının her anında hisseder.
Kalbine lütfedilen huzur, bunun en güzel işaretlerinden biridir. İnsan bazen hiçbir maddi sebep yokken derin bir iç ferahlığı hisseder. Bazen çözümsüz gibi görünen sorunlar hiç ummadığı şekilde kolaylaşır. Bazen yaptığı bir duanın kabul edildiğine şahit olur. Bazen de istemediği bir olayın, zamanla kendisi için büyük hayırlara vesile olduğunu fark eder.
Mümin, bütün bunlarda Allah’ın rahmetini, yardımını ve hikmetini görür. Çünkü Kur’an’ın bildirdiği gibi Allah, Kendisine yönelen kullarına çok yakındır.
Allah’ın dostluğu; kulunu rahmetiyle kuşatması, ona doğru yolu göstermesi ve her durumda destek olmasıdır.
Kalbine güven vermesi…
Onu güzel ahlaka yöneltmesi…
Hatalarını fark ettirip tövbe etmeyi nasip etmesi…
İbadetlerden lezzet aldırması…
Kur’an’ı okurken ve üzerinde düşünürken kalbine derin bir huzur vermesi…
Bütün bunlar, Allah’ın kuluna olan rahmetinin farklı tecellileridir.
İnsan bunlar üzerinde düşündükçe Rabbine olan sevgisi kat kat artar. Çünkü anlar ki, hayatındaki bütün güzelliklerin gerçek sahibi yalnızca Allah’tır. İşte bu idrak, Allah ile dost olmanın insana kazandırdığı en büyük manevi zenginliklerden biridir.
Allah ile Dost Olunca Ne Olur?
Allah ile dost olmanın insana kazandırdığı ilk nimet, kalbinde meydana gelen derin huzurdur.
Dünya hayatı sürekli değişmektedir. İnsan gençliğini yaşar, birkaç on yıl sonra yaşlanır. Sağlıklıyken hastalanabilir, varlıklıyken ihtiyaç içinde kalabilir. Sevdikleriyle birlikteyken ayrılık yaşayabilir. Dünya, sürekli değişen ve geçici bir imtihan yurdudur. Fakat Allah’ın sevgisi, rahmeti, ilmi, kudreti ve koruması sonsuzdur, daimidir. Bu gerçeği bilen mümin, değişen dünyanın içinde sonsuz rahmet sahibi Rabbine bağlanır. İşte bu yüzden kalbi huzur bulur.
Allah ile dost olan insan, olaylara bambaşka bir bakış açısıyla yaklaşır. Karşılaştığı güzelliklerde Allah’ın ikramını görür; zorluklarda ise O’nun hikmetini arar. Beklediği bir şey gerçekleşmediğinde ümitsizliğe kapılmaz. “Rabbim benim için daha hayırlısını takdir etmiştir.” diye düşünür. Başarı kazandığında bunu kendi gücüne bağlamaz; Allah’a hamd eder. Kaybettiğinde ise isyana yönelmez, sabırla Rabbinin yardımını bekler. Çünkü bilir ki, dostunun takdir ettiği her şeyde mutlaka bir hayır vardır.
İşte bu bakış açısı, insanın bütün hayatını değiştirir. Korku ve kaygıları yok olur. Kin ve öfke zamanla anlamını yitirir. İnsanların övgüsü de eleştirisi de eski önemini kaybeder. Çünkü mümin için asıl önemli olan, yalnızca Allah’ın rızasını kazanmaktır.
Allah ile dost olan insanın sevgisi de değişir. İnsanları Allah rızası için sever. Merhameti artar, affetmesi kolaylaşır. Kibirden uzaklaşır; daha şefkatli, daha sabırlı ve daha mütevazı olmaya gayret eder. Güzel ahlakı hayatının merkezine yerleştirir. Her geçen gün daha çok şükreder, daha çok dua eder ve Kur’an üzerinde daha derin düşünmeye çalışır. Allah’ı anmadan geçen zamanı büyük bir kayıp olarak görür. Onun için dünyanın en büyük nimeti, Rabbini daha da yakınlaşabilmektir.
Dostluğun Kalıcı Olması Neden Önemlidir?
İnsanlar arasındaki dostluklar zamanla zayıflayabilir. Mesafeler, değişen şartlar veya dünya meşguliyetleri insanların birbirinden uzaklaşmasına sebep olabilir. Fakat Allah ile dostlukta böyle olmamalıdır.
Allah, kulunun yalnızca belli zamanlarda değil, hayatının her anında Kendisine yönelmesini ister. İnsan gençliğinde büyük bir şevkle ibadet edebilir; ancak yıllar geçtikçe aynı gayreti koruyarak artırması gerekir. Gerçek dostluk, zaman geçtikçe daha da güçlenen bir bağdır.
Kur’an’da müminlere, son nefeslerine kadar takva üzere yaşamaları emredilir. Çünkü önemli olan yalnızca güzel bir başlangıç yapmak değil, güzel bir sonuca ulaşmaktır. Bu nedenle mümin her gün kendini yeniler. İmanını güçlendirmeye, Allah sevgisini artırmaya ve O’na daha da yaklaşmaya gayret eder. Çünkü bilir ki, Allah’a yakınlaşmanın sonu yoktur.
İnsan Rabbini ne kadar tanırsa O’nu o kadar çok sever. Ne kadar çok severse O’na o kadar yaklaşır. O’na yaklaştıkça da hayatındaki huzur, güven ve mutluluk artar. İşte bu yüzden Allah ile dostluk, insanın ömrü boyunca koruması gereken en büyük hazinedir.
Allah’ın Dostluğu İnsana Ne Kazandırır?
Dünya üzerinde insanlar servet, makam, şöhret ve güç elde edebilmek için büyük çaba harcar. Oysa bunların hepsi geçicidir. İnsan öldüğünde, sahip olduğu her şeyi geride bırakır. Fakat Allah’ın dostluğu ebedîdir.
Allah’ın dostluğunu kazanan insan, dünyanın ulaşılabilecek en büyük zenginliğine kavuşmuştur.
Çünkü Allah onun yardımcısıdır.
Allah onun koruyucusudur.
Allah onun yol göstericisidir.
Allah onun dualarını işitendir.
Allah onun kalbine huzur indirendir.
Allah, ona ummadığı yerlerden nimetler lütfeder, işlerini kolaylaştırır, sıkıntılarını giderir ve korkularını güvene dönüştürür.
Bütün bunlardan daha büyük bir nimet ise Allah’ın sevgisini kazanmaktır.
Bir insanı bütün dünya sevse, fakat Allah ondan razı olmasa bunun hiçbir değeri yoktur. Buna karşılık Allah bir kulundan razı olduğunda, işte o insan gerçek mutluluğa ulaşmıştır. Ahirette onu bekleyen sonsuz cennet nimetleri, Allah’ın hoşnutluğu ve rahmeti, dünyadaki bütün nimetlerden çok daha üstündür.
İşte bu nedenle insanın hayatındaki en büyük hedef; mal, makam veya insanların takdirini kazanmak değil, Allah’ın rızasını ve dostluğunu kazanmak olmalıdır.
Sonuç: En Büyük Mutluluk Allah’ın Dostluğunu Kazanmaktır
İnsan bu dünyaya tesadüfen gelmemiştir. Her nefesi, her günü ve her anı Allah’ın ilmi ve takdiriyle yaratılmaktadır. Hayatın gerçek amacı ise insanın Rabbini tanıması, O’nu sevmesi, O’na teslim olması ve O’nun rızasını kazanmaya çalışmasıdır. Bu yolun en güzel ifadesi de Allah ile dost olmaktır.
Allah ile dost olan insan, hiçbir zaman gerçekten yalnız değildir. Çünkü onu her an gören, işiten, dualarına karşılık veren, rahmetiyle kuşatan ve her durumda kendisiyle olan Rabbi vardır.
Dünya hayatı bir gün sona erecek, insanlar tüm maddi imkanlarını, yakınlarını geride bırakacaktır. Fakat Allah’ın dostluğu sonsuza kadar devam edecektir.
Cennetteki en büyük nimetlerden biri de Allah’ın kulundan razı olması ve kulun, Rabbine kavuşmanın sevinciyle O’nun rızasına erişmesidir.
Bu nedenle her müminin duası; Hz. İbrahim’in samimiyetiyle Rabbine yönelmek, Allah’ı her şeyden çok seven, yalnızca O’nun rızasını gözeten, O’na tam bir teslimiyetle bağlanan ve hayatının son anına kadar bu dostluğu korumaya çalışan kullardan olabilmek olmalıdır.
Çünkü insanın ulaşabileceği en büyük şeref, en büyük güven ve en büyük mutluluk; alemlerin Rabbi olan Allah’ın dostluğunu kazanmaktır.